De Spotlight op Haldern Pop

Zo. Mijn festivalseizoen zit er weer op. Twee grote festivals stonden op de planning dit jaar: Haldern en Lowlands. Bijna een week nadat laatstgenoemde erop zit is het tijd voor een resumé. Ik heb een hoop toffe, bijzondere, indrukwekkende maar ook saaie, slaapverwekkende en slechte acts gezien. Vandaag ga ik twee weken terug in de tijd, terug naar het pittoreske Haldern, met zijn 5000 inwoners ieder jaar het scenario van een heel bijzonder festival.

Mijn tweede aflevering van het Haldern Pop Festival vond dit jaar plaats. Het festival, barstensvol jong talent, staat bekend om zijn uitmuntende programma. Ieder jaar spelen er meerdere acts die we over een jaar of wat tegemoetkomen op Pinkpop, Lowlands, noem maar op. Popsterren worden gesmeed tijdens het Haldern Pop Festival, zo heb ik ook dit jaar weer gezien. Een verslag over mijn favoriete acts.

3. Sløtface

Sløtface in de kleine bar in Haldern.

Zaterdag, aan het begin van de middag, wanneer de eerste Weizen alweer achter de kiezen is vormt zich een kleine rij voor de intieme Haldern Pop Bar. De bar waar, ondanks de geringe capaciteit, muzikanten met naam hebben gestaan. The Amazons, Loney Dear, George Ezra. Zomaar wat acts die ooit Acte de présence hebben gegeven in het cafeetje. Op deze frisse zaterdag staat er een man of dertig te wachten voor een Noorse band met de gezellige naam Sløtface. Redelijk op tijd besluit ik aan te sluiten in de rij die alles behalve korter zal worden, een kwartier later zelfs vier keer zo lang blijkt te zijn geworden. Dit obstakel in ieder geval overwonnen, nu nog maar hopen dat we er daadwerkelijk in passen want er kunnen nu eenmaal niet zo heel veel mensen naar binnen, zo simpel is het in de Haldern Pop Bar. Het spant erom. Er worden wat mensen tegengehouden. Voll ist voll, aldus de bewaker. Shit. Slecht nieuws. Godzijdank: een aantal mensen verlaten de bar weer. Ik kan erin. Toll.

Een half uurtje later beginnen ze dan te spelen. Het podium is laag. Zo laag dat je eigenlijk meer hebt aan de mensen die het concert proberen te filmen op hun telefoon. Zo kan je via het kleine smartphone-schermpje toch nog een glimp van de band meekrijgen. Ik schuifel me wat naar voren totdat ik daadwerkelijk zicht op de Noren heb. Frontdame Haley Shea is een opvallende verschijning. Met haar spierwitte haren en een opvallende rode pet op is ze het boegbeeld van Sløtface. De muziek van de voormalig Vers Gespot-band klinkt een beetje alsof je je op een schoolfeestje bevindt. High school-pop, om maar zo te zeggen. Vlugge, strakke en goeie high school-pop, dat dan weer wel. Sløtface was van tevoren één van de acts die ik dit weekend per se wilde zien en ik ben een gelukkig man dat ik mezelf binnenin de pop bar heb weten te wurmen. Sløtface bewijst, van deze line-up, de grootste kanshebber te zijn als het gaat om hitjes scoren.

2. Giant Rooks

De eerste dag van het festival van dit jaar bevind ik me eigenlijk voornamelijk in de Spiegeltent. Wat zeg ik: vanaf het moment dat de tent open is ben ik er niet meer weg te slaan. Net als vorig jaar begon deze editie van het festijn nat. Regen kwam op momenten met bakken uit de hemel en dus is het maar wat fijn om binnen te zitten, omringt door goede muziek. Die goede muziek kwam er op de donderdag in alle soorten en maten. Nothing trapte af met gruizige grungerock, Parcels wist me te verblijden met funky hitjespop maar Lisa Hannigan suste me bijna volledig in slaap met haar ingetogen gitaarmuziek. Gelukkig zijn er op een festival als deze nog genoeg bands aanwezig die we als ‘verrassend’ kunnen bestempelen.

Eén van die bands was het Duitse Giant Rooks. Nog nooit van gehoord. Het is eigenlijk ook puur toeval. Voor hetzelfde geld was ik richting het hoofdpodium gegaan of een hap gaan eten maar zonder erover na te denken ben ik blijven staan in de tent. Het genre artpop kennen we hedendaags voornamelijk van bands als Everything Everything en tUnE-yArDs maar ook Giant Rooks probeert nu naam te maken binnen het subgenre. De groep uit Hamm trok al de nodige fans naar zich toe met slechts een enkele single op zak en is nu op weg om de volledige Duitse indie-scene te veroveren. Eerlijk is eerlijk: ik schrok een beetje toen ik hoorde dat Giant Rooks Duits bleek te zijn. Normaal hoef je van Duitse popbands (op enkelen na) niet bijster veel te verwachten, maar de indie-poppers klonken dusdanig goed dat ik daadwerkelijk flabbergasted was bij deze bevestiging. Giant Rooks is simpelweg on-Duits goed. Giant Rooks wordt de grootste verrassing van dit jaar.

1. Shame

Shame in de Spiegeltent. Leuker wordt het niet.

Laat op de donderdagavond, nog nadat de oersaaie Lisa Hannigan (vraag me niet hoe ik het overleefd heb) heeft opgetreden, speelt een band die het hoogtepunt van dit jaar moet worden. Spoiler alert: dat is ook gelukt. Een zooitje ongeregeld, doet denken aan Joy Division en meer van dat gespuis. Jonge, schreeuwerige gasten op een podium dat maar net groot genoeg is voor het beweeglijke vijftal. Het late tijdstip waarop de band speelt is een uitstekende keuze door de programmeurs. Iedereen in de Spiegeltent mag immers wel weer even goed worden wakker geschud. Dat lukt Shame aardig. Zo aardig dat er een moshpit ontstaat na slechts de allereerste klanken van het optreden. Dit belooft wat.

Hoewel ik over het algemeen niet vies ben van een ‘gezellige’ pit ben ik er vandaag niet in te vinden. Het gaat ook wel een fikse poos door. Van het begin tot het laatste nummer van de set, Gold Hole. Shame speelt met een bepaalde arrogantie die ik prima kan hebben van mijn leeftijdsgenoten. Hoewel het altijd een beetje tricky is om met een dergelijke attitude het podium te bestijgen kan Shame het uitstekend hebben. Frontman Charlie Steen speelt met het publiek en weet exact hoe te overtuigen. Grapjes worden gemaakt, blousjes vliegen uit, sigaretten worden opgestoken: het is een ranzig doch heerlijk optreden dat men in Haldern nog lang zal heugen. Shame besluit de donderdagavond als een fenomenale jonge band waar we nog een hoop van mogen verwachten want laten we vooral niet vergeten dat er EP noch album is verschenen. Wachten duurt lang.

 

Ook gezien: Nothing, Hurray For The Riff Raff, Parcels, Lisa Hannigan, Blaudzun, BADBADNOTGOOD, Matthew And The Atlas, White Wine, Nick Waterhouse, Wildes, Let’s Eat Grandma, Klangstof, Kate Tempest.

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s