ESNS 2018: Friese nuchterheid en bloedspetters

Eurosonic/Noorderslag zit erop. Het populaire showcase-festival in Groningen biedt zoals ieder jaar een enorm gevarieerd programma, voor ieder wat wils. Deze dagen betraden heel wat talenten de talloze podia in het hoge Noorden en speciaal voor De Spotlight neemt Hugo Heinen, gitarist van The Mudd, iedere dag zijn belevenissen met ons door. Vandaag: dag 4!

Uitgerekend op de laatste dag, de dag na OOST, wil ik vroeg op de middag een band zien. Lichtelijk versuft struin ik rond half twee richting Brouwerij Martinus, waar It Dockumer Lokaeltsje speelt. Het zegt u waarschijnlijk niks, maar deze mannen zijn culthelden sinds ze in 1987 de Friestalige (post-)punk/no-wave plaat Wil Met U Neuken! uitbrachten. Geen idee of de teksten net zo grof zijn als de titel, ik versta er immers niks van. Hoe dan ook, de mannen zijn nu terug na een lange pauze. In Martinus worden vandaag nummers gepresenteerd van het nieuwe album Tonger, dat vorig jaar verscheen. De soundcheck verloopt net zoals de nummers: rommelig, maar erg vermakelijk. Na het eerste nummer vraagt zanger Peter Sijbenga of het goed klonk. Ja, best prima. “Nou mooi, dan was dit niet onze soundcheck maar ons eerste nummer!”. Het kenmerkt het optreden. Liedjes worden halverwege stilgelegd, omdat gitarist Sietse nog water aan het drinken is en Sijbenga’s vraag of we het door zouden hebben als ze een oud nummer zouden spelen in plaats van een nieuwe kan niet zeer bevestigend beantwoord worden. Het draagt allemaal bij aan de charme en als de band vertelt over zijn plannen om Alles Ist Gut van Deutsch-Amerikanische Freundschaft van A tot Z te coveren, kan je niet anders dan glimlachen om het plezier wat deze mannen nog steeds hebben. Twee goede DAF-covers, waaronder “Der Räuber und Der Prinz”, worden ingezet en daarna sluit de band de set nog chaotisch af. Het publiek is overwegend oud, wat gezien de band en het tijdstip niet vreemd is, en drinkt rustig een pilsje bij de show. Ik moet er op dit moment nog niet aan denken en ga na het optreden gauw naar huis: gitaarspullen inpakken!

Om zeven uur zijn we bij Lola, voor de één-na-laatste show van deze vier dagen. We spelen om half negen als eerste band voor een goed gevulde zaal. Ondanks wat technische problemen met het geluid een prima optreden. Snel door naar de volgende show, in De Graanrepubliek, een literair café waar we letterlijk tussen de boekenkasten spelen. Vorig jaar stonden we hier ook al en het is leuk om de show dit jaar over te doen. Het is redelijk vol op de bovenste verdieping, en we spelen onszelf nog één laatste keer kapot. Als ik na “Love Apparatus” m’n gitaar piepend voor de versterker gooi en de bloedspetters bekijk die er op zitten, weet ik het zeker: dit was weer een Eurosonic voor in de boeken. Ook al heb ik dit jaar minder acts gezien dan ik aanvankelijk wilde, zes shows in vier dagen maken veel goed. Nog één drankje beneden en dan naar bed. Lang uitslapen en het gat wat vier dagen ESNS heeft geslagen overwinnen. Tot volgend jaar!

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s