Verrassend stevig The Hunna spoelt eenzijdig indie-karakter moeiteloos weg

Coasts + The Hunna
Melkweg Amsterdam
08 februari 2018, 19:30

‘’Hoe laat begint het vanavond? Half acht. Zo vroeg? Dan zullen de deuren pas open gaan. Toch? Nee? Jezus.’’ De Britse band Coasts is op tour met mede-Britten The Hunna en stipt half acht zal eerstgenoemde band aftrappen. Normaliter hebben we te maken met een voorprogramma dat zo’n half uurtje speelt, meestal beginnend rond half negen, maar dit keer dus niet. Coasts is níet het voorprogramma van The Hunna maar is met de band op tour als duo-concert en dus spelen ze een set van bijna een uur, alhoewel dit voorval waarschijnlijk niet tot veel mensen doorgedrongen zal zijn.

Dat het niet uitverkocht is, is niet echt verrassend. Het is alleen wel erg rustig als Coasts aftrapt. Drie jaar geleden spraken we de band nadat ze hadden opgetreden in de kleine zaal van Paradiso. Dolenthousiast waren we na de vrolijke indie die het vijftal ons bracht en dus vertelden we ze ook dat we er zeker weer bij zouden zijn de volgende keer. Ik geloof dat dat niet helemaal gelukt is. Coasts heeft in de tussentijd zéker al één keer opgetreden op Nederlandse bodem zonder dat we erbij waren. Sorry. Zulke grote fans zijn we klaarblijkelijk ook weer niet. Dat blijkt maar weer als we achteraf terugkijken naar de set die Coasts vandaag heeft opgevoerd. Leuke liedjes zoals Oceans, Tonight en You, maar ons echt tot een hoogtepunt brengen lukt niet. Steker nog: nadat Coasts klaar is vertellen we een beetje beschaamd tegen elkaar dat het allemaal een beetje saai en hetzelfde was. Oeps. Misschien maar beter als we achteraf niet weer de fangirl uit gaan hangen zoals we de vorige keer deden. Met het schaamrood op de kaken wachten we rustig af op de band die we vooral kennen door dat ene nummer: Bonfire. The Hunna scoorde hier namelijk een kleine hit mee in 2016. Het punt is een beetje dan Bonfire het eerste nummer van debuutalbum 100 is en dat ik hierdoor eigenlijk nooit echt de moeite heb genomen heel veel verder naar dit album te luisteren. Ik deel mijn ervaring met de kompanen die ik vandaag mee op pad heb genomen en tot mijn geluk hebben deze dames hetzelfde meegemaakt en dus besluiten we ons maar wat meer achterin de zaal te positioneren zodat we de echte fans niet in de weg zullen staan.

Maar goed, we moeten bij het begin beginnen. Coasts heeft duidelijk niet zo veel fans als The Hunna vanavond. Vooraan het podium staan namelijk al de nodige fangirls met hun Hunna-shirtjes te wachten op hun Britse helden. Op de set van Coasts valt weinig aan te merken. Alle bekende liedjes worden gespeeld en het wordt gelukkig steeds wat drukker in de oude zaal van de Melkweg. Afsluiter van de set is Oceans en die wordt goed ontvangen door het publiek. Hier en daar springt men wat heen en weer en het is goed om te zien dat de hit van Coasts al door een aantal mensen meegezongen kan worden. Al met al een leuke opwarmer voor The Hunna, ondanks dat dat niet helemaal de intentie zal zijn geweest van deze tour.

Voordat The Hunna aftrapt hebben we met zijn drieën al stiekem de setlist geïnspecteerd. Uiteraard kennen we wel iets meer liedjes van The Hunna dan alleen Bonfire. Zo klinken She’s Casual, We Could Be en nieuwe singles Summer en Flickin’ Your Hair ook bekend in onze oren. Tot onze vreugde is het optreden van The Hunna een stuk energieker dan we verwacht hadden. The Hunna speelt onnavolgbare indie-rock die geregeld doet denken aan Nothing But Thieves zoals ik ze een aantal jaar geleden zag spelen in Bitterzoet. Het gaat er zowaar redelijk stevig aan toe en nadat we de opdracht hebben gekregen de fuck uit ons hair te flicken zijn we het er alle drie over eens dat het gewoon best wel een leuk concert is. Er komt nog een kleine ballade tussendoor maar deze wordt snel vervolgd door weer wat steviger werk. Toegift We Could Be komt misschien iets te laat (we stonden al op het punt naar ons kluisje te lopen) maar al met al moet ik concluderen dat The Hunna toch een redelijke verrassing blijkt te zijn. Dat hoef ik de fans vast niet te vertellen, maar voor de muziekautisten die The Hunna eerder als ‘saai’ en ‘niet origineel’ bestempeld hebben zit er toch een fikse adder onder het gras. Een goedaardige adder die heel wat weg heeft van de succesformule die Conor Mason met zijn bandje in ons land te pakken heeft. Het tweede album van The Hunna staat gepland voor eind mei van dit jaar en dat kan best wel eens een succes gaan worden. Mark my words.

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s