Op verkiezingsdag in het ”bolwerk van links” met een slaperige Alex Lahey

Alex Lahey
ACU Utrecht
21 maart 2018, 21:00 uur

Afgelopen jaar tijdens verkiezingsdag, 15 maart 2017, stond in ’s avonds in Bitterzoet bij het concert van Fenech-Soler. Dit jaar sta ik op verkiezingsdag wederom bij een concert: Alex Lahey in ACU, Utrecht. Van tevoren heb ik al het nodige over ACU gehoord. Extreem links, té alternatief en zelfs het ‘bolwerk van vegans’. Na deze op z’n minst opvallende uitspraken ben ik heel benieuwd wat ik vanavond aantref. Ik kan me op deze dag geen betere plek voor een concert voorstellen dan in Utrechts hoogsteigen politiek-cultureel centrum.

Moet ik het wel weten te vinden natuurlijk. ACU is gelegen binnen de Utrechtse wateren en dus sta ik rond kwart voor negen enigszins gegeneerd bij de Oudegracht. Hier moet ik dus niet zijn. Wat blijkt: ACU zit dusdanig verwerkt in het straatbeeld dat ik er straal voorbij gelopen ben. Nou goed, poging twee. Ik kom binnen en val direct met mijn neus in een café. Het zit vrij vol en dus is het dringen op zoek naar de zaal. Een beetje onwennig kijk in om me heen en nadat ik voorbij wat smakelijk etende mensen ben gelopen zie ik een klein gangpad richting de krochten van ACU.

Nadat ik de toiletten heb gevonden, het rookhok tegen ben gekomen, mijn jas aan de gratis (bonus!) kapstokken heb opgehangen en uitgebreid mijn kekke linnen Plato-tasje (hipster) heb ingedeeld ben ik nog steeds op zoek naar de zaal want, allemaal leuk en aardig, maar ik sta nog steeds in een redelijk vol (eet)café terwijl ik toch zeker voor Alex Lahey en The Hazzah kom die volgens mijn tijdsmeting al over enkele minuten zouden moeten beginnen. Net op het moment dat ik wil vragen of ik hier wel goed zit of wordt er geroepen dat de zaal over een minuutje opengaat. Wat een euforie.

Het optreden van vanavond is éigenlijk een EKKO-optreden maar wordt gehouden in ACU, vandaar dat mijn Podiumtour dit jaar al voor de tweede keer neerstrijkt in de Domstad. Niet onbelangrijk is de zaal zelf: hoe ervaar ik die? Nou, best prima op zich. De eerste indruk doet me veel denken aan die ik had bij De Flux in Zaandam: een donkere, kleine en lage zaal. Een typisch underground-zaaltje, zeg maar. De rookmachine heeft al flink zijn werk gedaan op het moment dat ik binnenstap en ik zoek mijn plekje links vooraan in de zaal. Het publiek stroomt langzaam binnen en niet lang nadat we binnen zijn gekomen trapt The Hazzah af. De jonge Utrechtse band, door Alex Lahey als ‘local heroes’ bestempeld, speelt psych/fuzzsurf/garage, zoals ik lees op de Facebook-pagina van de vier heren Edo Storm, Pepijn Kops, Robbie Doorman en Sten Kasman. Gepaard met een leuke bak humor en grappige opmerkingen van frontman Edo is het een vrolijke opener. Hoewel het volume van de zang wat omhoog had gemogen valt er voor de rest weinig op aan te merken. Prima nummers, een uitstekende afsluiter en een erg vrolijke uitstraling. Al met al een zeer aangename opener van de avond.

Terwijl ik af-en-aan teletekst bekijk (ja, ik ben óók in 2018 weer fanatiek teletekster(?)) benieuwd naar de eerste exitpolls verschijnt na niet al te lang wachten Alex Lahey + band op het podium. Tussen het gevarieerde publiek heb ik inmiddels een plekje meer vooraan in het midden van de zaal gevonden en met het twee euro en veertig cent kostende biertje (bonus!) in mijn handen ben ik benieuwd wat Alex er dit maal van bakt. Afgelopen oktober speelde de in Melbourne-geboren zangeres op Vessel 11 in Rotterdam en dat was zeker geen tegenvaller. Grappige anekdotes werden afgewisseld met nieuwe en oude tracks; debuutalbum I Love You Like A Brother was destijds pas net uitgebracht.

Aan de setlist is vrij weinig veranderd, aan de korte anekdotes wel. Er wordt een stuk minder met het publiek gecommuniceerd dan de vorige keer, iets wat ik overigens helemaal niet erg vind. De band oogt wat vermoeid en versuft. Meestal zijn buitenlandse bands gewoon knetterstoned als ik ze in deze toestand op het podium zie, maar wat ik al verwacht had wordt even later ook bevestigd: de band zit ‘’so close to a jetlag’’ aan, aldus Alex zelf. Niet gek: in Melbourne is op het moment dat Alex Lahey hier aftrapt zo’n zes uur in de morgen en te bedenken dat de Europese tour pas de avond hiervoor is afgetrapt in Brussel is het uiteraard volkomen logisch dat ik naar vier, van tevoren al uitgeputte artiesten aankijk.

God zij dank belet dat mij niet om de hele avond de voeten van de vloer te gooien, al sta ik tussen een handjevol Aussies en wat andere opvallende, soms wat ongure figuren soms wel een beetje ongemakkelijk om me heen te kijken. Gelukkig zijn er ook een hoop leeftijdsgenoten waar ik me alweer wat meer down to earth bij voel en voor ik het weet zing ik luidkeels mee met Lotto In Reverse, You Don’t Think You Like People Like Me, I Haven’t Been Taking Care of Myself en praktisch ieder ander nummer dat voorbij komt in de set. Wat betreft ACU: het viel me allemaal enorm mee. Sterker nog: tweemaal bonus! Een gratis garderobe en biertjes voor een meer dan schappelijke prijs. Waar ik waarschuwingen kreeg waarvan ik soms de kriebels over mijn rug kreeg vond ik dat het, alles bij elkaar, een heerlijk alternatieve tent is. Leuk publiek, leuke zaal en ook de medewerkers deden vrij weinig om mijn avond te verpesten. Ook mijn tweede bezoek aan kleine Utrechtse podia is een succes. EKKO flikt het opnieuw. Volgende halte: Apeldoorn.

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s