Let’s Eat Grandma trekt zich weinig aan van oncomfortabele avond

Let’s Eat Grandma
Melkweg Amsterdam
23 april 2018, 20:30 uur

Afgelopen week kreeg ik, terwijl ik op een warme en zonnige dag op een terrasje vertoefde, een appje. Of ik meewilde naar Let’s Eat Grandma, maandag 23 april in de upstairs van de Melkweg. Ja, tuurlijk. Waarom niet. Afgelopen jaar zag ik de twee jonge Brite dames (maar wel écht jong) al op Haldern Pop Festival en dat beviel mij opperbest. Benieuwd wat Let’s Eat Grandma dit keer in petto heeft maak ik me op voor een experimentele en bijzondere avond. U kent Let’s Eat Grandma misschien nog wel van de 19e Vers Gespot, daterend van 27 februari 2017 waar ik Eat Shiitake Mushrooms aan je voorstelde. Vanzelfsprekend hoop ik dat dit nummer de revue passeert vanavond.

Helaas heb ik de eerste domper al vroeg te pakken: mijn collega met wie ik samen naar Let’s Eat Grandma zal gaan moet helaas verstek laten gaan vanwege ziekte. Ach, geeft niets. Kan de beste overkomen natuurlijk. Rond de klok van 19:40 – ben wat aan de vroege kant – stap ik de zaal in en ben ik zeldzaam vroeg in de Melkweg. De upstairs is nog uitgestorven en in het klein barretje naast de zaal staan alleen nog drie medewerkers. Nou goed, pilsje dan maar om de sfeer wat te verzachten. Als ik een half uurtje later de upstairs maar weer eens inloop zie ik nog steeds weinig mensen in de zaal. Een stuk of twintig, denk ik. Hopelijk wordt het zo nog wat drukker. Ik bestel voor de gein nog maar wat pils en voor ik het doorheb is het half negen.

Of eigenlijk kwart voor negen, want het loopt een beetje uit. Het is enigszins drukker geworden maar ik sta overduidelijk niet hutje mutje vanavond. Jammer, maar misschien wel begrijpelijk. ’t Is nou niet dat Let’s Eat Grandma de afgelopen jaren echt de charts heeft veroverd. Op het podium staat een drumstel, twee synthesizers en een verstopte saxofoon. De drumster van de band komt het podium op en onder één van ’s werelds grootste awkward silences in de historie van de ongemakkelijke stiltes verschijnen ook de twee dames op het podium. Ja, dat verliep duidelijk nog níet helemaal soepel. Onder de klanken van It’s Not Just Me wordt het concert afgetrapt en uiteindelijk komt – godzijdank – het publiek wel een béétje los.

Jenny Hollingworth en Rosa Walton. [foto: https://www.theedgesusu.co.uk/records/singles/2018/02/09/review-lets-eat-grandma-hot-pink/%5D
De set kabbelt voort en de twee jonge dames trekken zich gelukkig niets aan van de ongemakkelijkheid die een beetje de rode draad vormt deze avond. Jenny Hollingworth stuitert door de zaal, Rosa Walton ligt opeens op de grond en samen voeren ze nog een kekke handclap uit op het podium. Het is een toffe performance zoals ik ze niet vaak eerder heb gezien. Eén probleem: het duurt niet zo lang. Hoewel Let’s Eat Grandma wel een aantal lange nummers opvoert had er wat mij betreft wel een nummertje of 3, 4 extra aan de set toegevoegd mogen worden. Eat Shiitake Mushrooms wordt niet opgevoerd en na een krappe vijfendertig minuten zijn de dames weer verdwenen.

Achteraf spreek ik nog even met Rosa en Jenny die voor hun kleine merch-stand staan waar ze hun enige CD verkopen; I, Gemini uit 2016. Ik vertel ze hoe ik het een coole opvoering vond, dat ik ze vorig jaar nog live zag tijdens Haldern en hoe deze setting toch weer flink verschilde van hun vorige. Ik maak een fotootje voor mij zieke collega en rond de klok van tien uur verlaat ik de zaal (ik heb nog eventjes in de upstairs vertoefd). Een rustige avond met niet al te veel hoogtepunten. Leuk ze weer eens gezien te hebben, dat wel.

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s