Het talent dat al met pensioen is

Sinds oktober 2015 zijn meer dan 350 bands en artiesten de revue gepasseerd in de rubrieken Discover Weekly en Vers Gespot. Heeft onze promotie een beetje geholpen? Zijn de sterren van de toekomst al veranderd in de sterren van nu? Kortom: hoe staat het ervoor met de hoofdrolspelers van het langstlopende item van De Spotlight? In Blik Terug nemen we een duik in het archief van onze maandagrubriek en kijken we wat er geworden is van onze helden.

Zoals je van me gewend bent pik ik in deze rubriek altijd de redelijk grote namen eruit. Ansel Elgort, Joost, Blossoms: allemaal wel artiesten die zich al aardig bewezen hebben. Maar er is natuurlijk ook de keerzijde, artiesten die ik een welverdiende duw in de goede richting gaf maar waarbij het alsnog niet helemaal wilde vlotten. Eén van die bands kwam ik afgelopen week tegen, toen ik druk bezig wat met mijn grote live-lijst die ik in dit artikel aan je voorstelde. Deze band was namelijk één van de hoofdacts op het pittoreske festival Hongerige Wolf in het nog pittoreskere plaatsje Hongerige Wolf (no jokes). Terwijl ik op dat moment nog nooit van de band gehoord had, was ik dichterbij dan ooit bij de band die ik in de 23e Discover Weekly, ruim 3,5 jaar later, een prominente hoofdrol zou geven: The Crookes.

Wie? The Crookes! Bekend van o.a. Afterglow, I Wanna Waste My Time On You en overige kekke, aanstekelijke en superleuke indie-liedjes. Zoals je wel kan begrijpen was ik enorm verbaasd toen ik afgelopen week op het Hongerige Wolf-affiche van 2012 stuitte. The Crookes?! Het waren ze echt! Zonde dat ik ze destijds niet had gezien want iets wat ik deze week ook ontdekte was namelijk dat de kans enorm klein is dat ik The Crookes ooit nog eens zal zien: afgelopen jaar heeft de Britse indie-band er de brui aan gegeven. The Crookes bestaat niet meer.

The Crookes artist photo
The Crookes uit Sheffield bestaan helaas niet meer. [foto via https://www.ents24.com/uk/tour-dates/the-crookes%5D
Het verhaal voor de mannenband begint in Sheffield, ergens in 2008. The Crookes is vernoemd naar een buitenwijk van Sheffield, Crookes; de plaats waar gitaristen Daniel Hopewell en Alex Saunders, die de band later zou verlaten, elkaar ontmoetten. Al snel werd de Britse band opgepikt door de grotere bladen, zo noemde NME The Crookes een band die dusdanig goed was dat ze niet lang in de obscuriteit zou blijven. Dat duurde destijds ook niet zo lang: in 2009 speelde de band geregeld op de Britse radio, lieten ze wat live-sessies opnemen op BBC Radio 6 en kreeg zodoende veel lof van de nationale Britse muziekpers. Het is duidelijk dat het in Engeland goed ging met The Crookes. In hometown Sheffield waren ze the next big thing, representeerden ze Sheffield in een Canadese MTV-show over opkomende Britse bandjes en werden ze vergeleken met o.a. The Smiths. Toch duurde het even voordat men over de grens ook lucht zou krijgen van de band.

In 2011 verscheen het eerste album van de indie-band. Nadat in 2010 debuut-EP Dream Of Another Day de wereld in werd geslingerd kwam Chasing After Ghosts als eerste langspeler. Het album verbleef, op singles Godless Girl en Chorus of Fools, aardig in de anonimiteit en het duurde dan ook nog een jaartje voordat The Crookes hun grootste hitje zouden scoren. Ondertussen liet Alex Saunders weten de band wegens persoonlijke redenen, doch wel volledig vriendschappelijk, te verlaten en zo werd hij vervangen door Tom Dakin. Tom Dakin speelde vanzelfsprekend ook mee met de band tijdens de volgende release: Hold Fast, het in 2012 uitgekomen tweede album van de band. Dat album begint direct goed met Afterglow: dé track va The Crookes die ervoor zorgt dat je ze leuk gaat vinden. Dat was in ieder geval bij mij het geval. Afterglow is hét indie-liedje: uptempo, vrolijk, catchy en herkenbaar. Met ruim twee miljoen plays is Afterglow dan ook het enige nummer van de band die meer dan een miljoen plays heeft gescoord. De enige single van het tweede album die het wel aardig deed was eigenlijk alleen Maybe In The Dark, die direct na Afterglow op het album komt. Een jaartje later was er op internationaal gebied weer wat bereikt voor de Britten: ze tekenden op een Amerikaans label.

Ondanks deze klein deal wilde het internationaal gezien allemaal niet echt vlotten. De albums die ze uitbrachten deden het wel ok, maar ook weer niet buitensporig goed. Album Soapbox uit 2014 zette geen zoden aan de dijk en ook Lucky Ones uit 2016 leek meer een album voor in de breedte. Het leek een laatste strohalm te zijn voor The Crookes, en dat was het ook. Een jaartje later was het klaar. Afgelopen. The Crookes hield ermee op. De band verklaarde in een klein statement middels een brief aan de fans dat ze altijd beste vrienden zouden blijven en dat ze tien fantastische jaren hadden meegemaakt. De bandleden verklaarden tevens enorm trots te zijn op alles wat ze bereikt hadden en dat ze erg blij waren er op een mooi moment te stoppen.

Het internationale succes was er dan misschien niet echt, The Crookes heeft zeker naam gemaakt. De albums werden door de nationale indie-liefhebbers geregeld met liefde ontvangen en met enkele succesvolle singles mogen we gerust spreken van een prima carrière. Het was weliswaar niet meer geworden dan we hadden gehoopt, maar toch: The Crookes heeft het uitstekend gedaan. Tevens zal The Crookes één van de weinige oud-Vers Gespot- en Discover Weekly-bands zijn die al met pensioen is gegaan. Poeh. We worden oud!

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s