Onmogelijk kiezen tussen de zomers getinte Platen van de Maand

Hola! Zomer! Het is sinds ruim een week officieel de leukste maand van het jaar, al zeg is het zelf. Korte broeken, zonnestralen, hoge temperaturen: ik kan er geen genoeg van krijgen. Hopelijk worden we dit jaar weer eens goed verwend en krijgen we een prachtzomer voorgeschoteld. Juli is niet alleen de maand van het zonnige weer maar natuurlijk ook de maand van de festivals, al heb ik ze vooral in augustus gepland. Terwijl ik met mijn waarschijnlijk niet-zo-luie kont op Down The Rabbit Hole zit, schotel ik je weer vijf albums voor die ik afgelopen week aandachtig één keer beluisterd heb voor een spiksplinternieuwe episode van Plaat van de Maand.

De afgelopen dagen heb ik vijf albums beluisterd. Deze albums uit juni stonden deze week op mijn lijstje, in chronologische volgorde:

Afbeeldingsresultaat voor 5 seconds of summer youngblood5 SECONDS OF SUMMER – YOUNGBLOOD

Oké, ik zal maar direct zeggen dat ik deze week een beetje vals heb gespeeld. Ik ben donderdag al vertrokken naar Down The Rabbit Hole en dus is het praktisch gezien onmogelijk gebleken om eerst alle albums op de daarvoor bestemde dag te beluisteren (ma t/m vrij) en daarna op het festivalterrein nog maar eens een artikel in elkaar te kwakken. Dus: ik heb dit maal meerdere albums op één dag beluisterd. Oeps! Daarnaast moet ik nog een bekentenis afleggen: twee van de albums van deze maand, deze van 5SOS en die van Panic! At The Disco, heb ik iets meer dan één keer beluisterd. Tja, je favoriete artiesten kun je soms gewoon niet weerstaan. Goed. Nu dat eruit is kunnen we beginnen met de recensies. Youngblood is het derde album van Australische pop-rockband 5 Seconds Of Summer. De mateloos populaire heren Luke Hemmings, Calum Hood, Michael Clifford en Ashton Irwin doen het al jaren enorm goed en scoorden eerder al hit na hit. She Looks So Perfect, Jet Black Heart, Hey Everybody: ik kan ze niet op één hand tellen. Eerder dit jaar was het al raak met de eerste twee singles van Youngblood. Want You Back en titeltrack Youngblood verschenen beide al in de internationale hitlijsten en dus moeten we simpelweg erkennen dat we niet meer om de Australische band heen kunnen. Eén ding is wel prettig: ze zijn gegroeid. Het kwartet is ouder geworden en de producties klinken allang niet meer zo zoet als Kiss Me Kiss Me of Heartbreak Girl. De tienerjongens zijn gepromoveerd naar het adolescentschap en loeren tegen het volwassene aan. Youngblood duurt vijftig hele minuten en bevat zestien meer dan fijne tracks, direct beginnend met de twee hits. Tijdens hun intieme tour, afgelopen maanden, speelden ze al heel wat nieuw werk en dus is het meer dan fijn om dat nu eindelijk ook op een album te horen. Valentine, Moving Along, Lie To Me: ik ben meer dan blij dat ik dit werk vereeuwigd zie op een langspeler. Alhoewel ik Moving Along live toch wat beter vond is er weinig op de strakke nummers aan te merken. Gedurende het album komen de associaties met Panic! At The Disco en Twenty One Pilots geregeld om de hoek kijken, maar storend is het allesbehalve. Van tactische drums tot sluwe gitaarrifjes: het is natúúrlijk enorm slim geproduceerd. Waar tøp al lange tijd niets meer van zich heeft laten horen, komt 5SOS afmaken waar ze gebleven zijn. Uiteraard met een eigen sausje eroverheen in de vorm van kekke samenzang en een poppianootje op zijn tijd. Ikzelf ben altijd fan van het stevigere werk en dus staan More en Babylon vaker op dan Ghost Of You, wat overigens – godzijdank – niet te vergelijken valt met het soms misselijkmakende Amnesia van het eerste album. Met een variatie aan poptracks en ‘rock’tracks is Youngblood precies in evenwicht, maar ja: wat verwacht je van tientallen miljoenen plays per maand.

Afbeeldingsresultaat voor cosmo's midnight what comes next spotifyCOSMO’S MIDNIGHT – WHAT COMES NEXT

Het eerste debuutalbum van vandaag komt van de Australische producers Cosmo’s Midnight. De zomerse sound van de tweelingbroers Cosmo en Patrick Liney kwam op dit blog voor het eerst aan bod in oktober vorig jaar toen ik ze behandelde in de vijftigste aflevering van Vers Gespot. Het eerste wat opvalt aan What Comes Next is het aantal featurings. Niet alleen zijn het er veel – maar liefst acht artiesten doen mee op dit album – maar ook zijn het niet de kleinste namen. Op track twee, Lowkey, vinden we Jay Prince en even later komen we Panama en Tove Styrke teken. Artiesten die al geruime tijd aardig onderweg zijn en best al wat bekendheid op hun naam hebben staan. We beginnen het album, niet geheel verrassend, ook met een samenwerking. Confidence bevat vocalen van Woodes en is met een lengte van 4:28 direct het langste nummer van het album. Koud in het album krijg je direct een zalig warm gevoel van binnen. Terwijl ik dit album beluister schijnen er felle zonnestralen naar binnen en in combinatie met de eerste tracks op dit album is dat een zeldzaam fijne smoothie van warmte. De eerste solo-track op het album is Montego, het derde nummer op What Comes Next. Solo-nummers op een dance-plaat zijn altijd de graadmeter van wat een DJ, of in dit geval DJ-duo, precies in zijn mars heeft. Montego is een voorbode op de rest van het album: een uitstekende track die de kracht van Cosmo’s Midnight in drie minuten en acht seconden perfect samenvat. What Comes Next luistert heerlijk weg. Van With U naar Talk to Me, over naar één van de hoogtepunten Get To Know met de voor mij nog onbekende Winston Surfshirt. Met zo’n artiestennaam kun je natuurlijk maar één ding verwachten: zomer. Ik heb in mijn 21-jarige muzikale leven nog zo goed als nooit een album gehoord dat het woord zomer zó goed vertaalt naar muziek. What Comes Next is alles wat ik de komende maanden wil horen. Variërend van hip-hopbeats tot funky dancetracks, omgezet in een soms zelfs Daft Punk-esque sound: dit ís me een partijtje goed. De soepele manier waarop interlude What Comes Next overgaat in Polarised is voor mij de reden waarom interludes nog niet afgeschaft hoeven te worden en net op het moment dat je denkt weer aan een solo-track toe te zijn is daar History, een single die al in 2017 uitgebracht werd. Hoewel op het album geen credits aan de vocalen zijn toegewezen wordt er wel daadwerkelijk gezongen op deze track. What Comes Next sluit af met twee íets anoniemere tracks, Dreamer met Pauli The PSM en Lovelight, de laatste solo-track van Cosmo’s Midnight. Deze twee maken niet zo’n denderende indruk als de voorgaande nummers maar je mag hier met recht spreken van een absolute zomerplaat. Als je je nú niet in je zwembroek op het strand waant weet ik het ook niet meer.

Afbeeldingsresultaat voor rolling blackouts coastal fever hope downsROLLING BLACKOUTS COASTAL FEVER – HOPE DOWNS

Wederom aandacht aan een band die ik al een flinke poos geleden in Vers Gespot heb behandeld: Rolling Blackouts Coastal Fever. Op de derde april van 2017 was het de beurt aan de Australische band om te schitteren in een episode van mijn ontdekkingsrubriek en dat ging ze goed af. Destijds hadden ze net de sterren van de hemel gespeeld op SXSW in Texas en sindsdien is het succes er zeker niet minder om geworden. Mede dankzij single French Press hebben veel mensen lucht gekregen van Rolling Blackouts Coastal Fever en hun EP The French Press. Het jaar vóór die EP, 2016, kwam debuutalbum Talk Tight uit en dit jaar is het de beurt aan de opvolger. Hope Downs kwam net als een berg andere albums uit op de vijftiende van juni en biedt een portie Rolling Blackouts Coastal Fever voor de gerenommeerde luisteraar. Je moet er van houden; de sound, de stijl, de muziek van de band uit Australië is niet voor iedereen weggelegd. Voor mij wel. En dat is prettig als je luistert naar dit album. Hope Downs begint met eerder uitgebrachte single An Air Conditioned Man en zodoende weet je exact wat je de komende vijfendertig minuten te wachten staat. Want hoewel RBCF hele fijne muziek maakt, lijkt het allemaal wel wat op elkaar. Dat kan je dus zwaar vallen, vooral als je nog niet bekend bent met hun muziek. Echter, die bijna vijf minuten aan een geäirconditioneerde man wordt feilloos opgevolgd door één van mijn lievelingsliedjes van de band: Talking Straight. Ik zit direct volledig in de RBCF-vibe. Hope Downs doet vanaf het eerste moment veel denken aan Parquet Courts. Listige drums en slimme stukjes gitaar tillen mijn gedachten al snel naar de band van Andrew Savage. Ik zag Rolling Blackouts Coastal Fever afgelopen London Calling live in Paradiso en de ervaring van dat concert wordt prima overgedragen naar deze langspeler. Je bevindt je een ruim half uur lang in een soort Rolling Blackouts Coastal Fever-trein die je meeneemt langs allerlei zonnige hoogtepunten, van het Mainland naar Cappuccino City. Er valt weinig aan te merken op Hope Downs, behalve dat de aandacht heel soms kan verslappen en je toch stiekem even de andere kant op kijkt en, tussen neus en lippen door, het album even op pauze wilt zitten. Maar goed, dat mag geen naam hebben. Wederom een toevoeging aan mijn lijst vol ‘potentieel-album-van-het-jaar’ albums.

Afbeeldingsresultaat voor nicole millar excuse me spotifyNICOLE MILLAR – EXCUSE ME

De derde en laatste Vers Gespot-artiest van deze episode is Nicole Millar, behandeld in de 52e aflevering op 18 oktober 2017. Ik stelde deze jonge Australische aan je voor als dé nieuwe popdiva in spé. Vergelijkingen met MØ, Nina Nesbitt maar ook Dua Lipa zijn niet vreemd aan het adres van Nicole Millar. Het heeft de beats à la Peking Duk en de popsound van een ster, ik ben dus razend benieuwd wat ik mag verwachten van haar debuutalbum. Zal ze daadwerkelijk mijn verwachtingen overtreffen en laten blijken dat ze écht een grootheid in wording is? Het begint in ieder geval goed. Eerste track Signals is één van de singles die al voorafgaand aan het album is verschenen en heeft logischerwijs de potentie om een hit te worden. Het heeft in principe alles wat een hit óók heeft en met 4,5 miljoen plays is ze hiermee ook al aardig onderweg. Op Excuse Me staan nog een aantal andere tracks die we al kennen. Blindfolded, de track die ik in Vers Gespot behandelde, Tremble, die al in 2016 verscheen en ook Gimme A Break klinkt bekend in de oren. Na de krachtige aftrap krijgen we All My Issues, Buttons en No Strings voorgeschoteld. Drie redelijk makkelijke popsongs zonder echte climax. Ik veer weer op zodra ik Gimme A Break hoor. Uptempo, vrolijk en wederom de hitpotentie die hier om de hoek komt kijken. De leukste track so far komt echter na Gimme A Break. Pink Sundae is een samenwerking met Muki en is absoluut de superchille vibe waar je zin in hebt deze zomer. Goed gejat van tracks van RAYE, Jax Jones en SZA die het allen op eenzelfde manier proberen, dat wel. Na Blindfolded als zevende track komen een hele rits nieuwe nummers. Money (nummer 8) tot en met Secret (nummer 13) zijn allen nummers die op Excuse Me voor het eerst kennismaken met de buitenwereld en dus staat mij een mooie ontdekkingsreis te wachten. Beginnend bij Money, waar ik het idee krijg dat ‘ie nét niet helemaal los wil komen. De opbouw is goed, maar er mist iets. Real Connection heeft een beetje van hetzelfde, al zijn hier net zo veel hoogtepunten als dieptepunten te bespeuren. Sign Me Up is natuurlijk het popliedje dat nog ontbrak: eentje met een rapper. De bonus-vocalen worden op deze track verzorgd door rapper Heno., een artiest nog onbekend in mijn collectie. Wat onderzoek wijst uit dat hij voorheen bekend was als Why Fi, al doet dat ook nog geen belletje rinkelen. De rest van de nieuwe liedjes kabbelen een beetje voort. Dot is nog wat wopwopperig, voor de afwisseling, maar No Tears For Free en Secret zijn niet de meest memorabele popsongs ooit gemaakt. Vlak voor het einde van Excuse Me word je nog even opgezweept met Tremble, met meer dan 7 miljoen plays Nicole Millar’s meest bekende track, maar On Rewind als laatste track zet je weer met beide voeten op de zachte, warme popgrond. Een fijne zomerse track om het debuut van Nicole Millar mee af te sluiten. Al met al een degelijk album met weinig échte uitschieters, maar slecht was het ook zeker niet. Goed geproduceerd, bovenal een goede zang en simpelweg ‘gewoon goed’. Voor een debuutalbum zeer prima, maar haar opvolgers mogen wel iets spannender van mij. Een ruime voldoende.

Afbeeldingsresultaat voor panic at the disco pray for the wicked spotifyPANIC! AT THE DISCO – PRAY FOR THE WICKED

Voor wie denkt dat Panic! At The Disco nog steeds enkel en alleen I Write Sins not Tragedies en The Only Difference Between Martyrdom and Suicide Is Press Coverage is komt van een koude kermis thuis. Met vorige platen Death Of A Bachelor en Too Weird to Live, Too Rare to Die heeft Brendon Urie al bewezen een iets uitgebreidere artiest te zijn dan enkel de poppunker. Hij verraste ons met zijn jazzy-side, liet zich tevens van zijn allesbehalve-rockkant zien maar maakte wel uitstekende platen. Zolang je maar geen Good Charlotte of Blink-182 ripoff verwacht, want dat is wat je niet meer zal vinden. Vooral niet op Pray For The Wicked. Het nieuwste werk van Panic! is het zesde album van de band die tegenwoordig alleen nog maar uit hoofdrolspeler Urie bestaat. Uiteraard wel met de hulp van de nodige bevriende muzikanten, maar at the end of the road is er enkel koning Brendon en meer niet. Een maand of wat geleden verschenen er al wat singles. High Hopes, recentelijk nog, en daarvoor nog Say Amen (Saturday Night) en (Fuck A) Silver Lining. Vooral op de eerste en laatstgenoemde single hoorde je al de nieuwe sound van de band: toeters. Véél toeters. Trompet, saxofoon, tuba, trombone? Nou, zo gek zal het niet snel worden maar er wordt wel uitermate aanwezig geblazen op Pray For The Wicked. Je moet er van houden, en hoewel ik wel van Panic! At The Disco houd maar niet zo van toeters heb ik een meningsverschil met mezelf. De eerste luisterbeurt is er meer eentje die ik interessant vind dan dat ik hem heel goed vind. ’t Is even wennen, maar als je fan van het eerste uur bent zal je dat ongetwijfeld al vaker meegemaakt hebben. Pray For The Wicked zal voor de gerenommeerde Panic! At The Disco-fan zeker geen vervelende plaat zijn en voor mij? Voor mij viel dat achteraf gezien ook wel mee. Maar ik moet wel eerlijk bekennen: pas nadat ik hem voor de tweede en derde keer beluisterd had. Pas toen kwamen de ‘pareltjes’ naar voren. Pareltjes in de vorm van vrolijke, opzwepende en feestelijke nummers. Laten we vooral niet vergeten dat Brendon Urie naast een muzikant ook een hilarische persoon is met een grote pot humor in zijn zak. Hey Look Ma, I Made It, waar de hilariteit voornamelijk in de titel zit. Urie heeft het immers al een jaar of dertien gemaakt. Het catchy One Of The Drunks, overgaand in het minstens zo aanstekelijke The Overpass. Roaring 20s, Dancing’s Not A Crime, je zal bijna vergeten dat er nog een ballad op moet staan. Die staat er ook op, helemaal aan het eind: Dying in LA. Ik hou niet van ballads. Panic!’s ballads kan ik echter iets beter bekoren – ik ben immers fan van de stem van Brendon Urie – en ook deze glijdt er met weinig tegenzin in. Een gevoelige, duistere ballade met een gevoelig onderwerp. Vooruit. Omdat ’t de laatste van het album is. Het is even wennen, maar ik denk dat ik Pray For The Wicked uiteindelijk best een leuk album ga vinden. Panic! At The Disco is weer eens een nieuwe weg ingeslagen en ik vind het helemaal prima.

Het is een beetje het tegenovergestelde van afgelopen maand, toen ik moeite had een winnaar te kiezen. Deze maand is de keuze reuze. Vijf albums die allen ronduit uitstekend zijn. Kwalitatief uitmuntend zijn Cosmo’s Midnight en Rolling Blackouts Coastal Fever, die allebei écht een hele goede sound te pakken hebben. Nicole Millar levert een puike debuutplaat af en natúúrlijk ben ik groot fan van Youngblood, de derde van 5 Seconds Of Summer. Panic! At The Disco weet me ook al voor de zoveelste keer te boeien met opnieuw een topplaat en dus is de keuze immens lastig deze maand. Kill your darlings, zeggen ze wel eens. Goed. Dan ga ik voor het album waarvan ik het meest onder de indruk was. Een zeldzaam goed debuut door twee topproducers waarbij je met recht kan zeggen dat ze erg groot gaan worden: Cosmo’s Midnight – What Comes Next. Tijd om hem op repeat te zetten.

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s