Peentjes zweten in loodzware editie Plaat van de Maand

U heeft het de afgelopen maand vast niet koud gehad. Tropische temperaturen zorgden voor spectaculaire hitte en verschillende records sneuvelden de afgelopen weken in deze zinderende zomermaand. Of dat slechts door de opwarming van de aarde kwam is te betwijfelen: deze maand werden we ook overspoeld met hitjes! Fantastische albums deden de rondte en ik verdronk in de goede muziek die ik in juli tegenkwam. Of dat ook een garantie tot succes oplevert in Plaat van de Maand is echter nog maar de vraag. Ik dook terug in de kern van de zomer, op zoek naar vijf albums die mogelijk de titel Plaat van de Maand verdienen.

Afgelopen week heb ik vijf albums beluisterd. Deze albums uit juli stonden deze week op mijn lijstje, in chronologische volgorde:

Afbeeldingsresultaat voor yungblud 21st century liabilityYUNGBLUD – 21ST CENTURY LIABILITY

YUNGBLUD is onderhand uitgegroeid tot één van de meest behandelde artiesten ooit op De Spotlight. Meer dan eens liet ik me lovend uit over zijn concerten en na zijn entree in Vers Gespot op 24 april 2017 is de 19-jarige Dominic Harrison niet meer van dit blog weg te denken. Het is dan ook logisch dat ik debuutalbum 21st Century Liability niet onbehandeld kan laten in Plaat van de Maand. Uiteraard zijn de verwachtingen hooggespannen; na talloze toffe singles moet dit de échte doorbraak van YUNGBLUD worden. Als we door de tracklist scrollen zien we een hoop oude bekenden. Psychotic Kids, Anarchist, Polygraph Eyes, California, 21st Century Liability en I Love You, Will You Marry Me kwamen allen al eerder als single uit en Medication werd vlak voor dit album nog even snel de wereld in geslingerd. Houden we dus nog vijf nummers over die we niet kennen. Of nou, eigenlijk drie nummers. Machine Gun (F**k The NRA) is al geruime tijd onderdeel van de setlist van YUNGBLUD’s optredens en opener Eulogy (31 seconden) mogen we ook niet echt een liedje noemen. Dan hebben we dus alleen nog Die For The Hype, Doctor Doctor en Kill Somebody als nieuwe tracks. De eerste twee komen direct aan het begin van 21st Century Liability aan bod en dan wordt me al snel duidelijk op welke tour we gaan op YUNGBLUD’s debuutalbum. De snerpende stuiterrock die ik al zo vaak live heb mogen aanschouwen heeft op deze langspeler een stapje teruggedaan. Het is allemaal net wat liever, wat cleaner en wat strakker geproduceerd. Het vuige live-randje lijkt achter te blijven op het podium. De eerste twee nieuwe tracks op het album bevatten elektronische drums en vooral Doctor Doctor lijkt een handjes op-en-neer/wopwop-festivaltrack te worden. Opvallend is overigens dat Die For The Hype en Doctor Doctor wél op dit album staan en The Emperor en Loner, twee onuitgebrachte tracks die YUNGBLUD vanaf zijn eerste optreden al live opvoert, voorlopig nog nergens te bekennen zijn. Ik werk me een weg langs de eerder genoemde bekende tracks en langzaam maar zeker merk ik dat ik alles veel te netjes vind. Harrison’s vocalen op Machine Gun (F**k The NRA) klinken lang niet zo rauw als dat ze live doen en I Love You, Will You Marry Me lijkt op een zomerse zondagochtend opnieuw opgenomen te zijn voor een groep bejaarden. Uiteraard blijft dit nog steeds een lekker nummer, maar toch. Het is anders. Zo jaag je de fangirls niet weg. 21st Century Liability is een braaf album met leuke poprockrandjes hier-en-daar, maar uiteindelijk kan ik niet anders concluderen dat YUNGBLUD’s debuutalbum een stuk minder stevig is dan ik had gehoopt. Jammer.

Afbeeldingsresultaat voor 88rising head in the clouds spotify

88RISING – HEAD IN THE CLOUDS

Dit is een speciale. Het is namelijk het eerste album dat niet van één artiest is maar van een collectief. In Nederland kennen we hip-hoppers New Wave als succesvolle groep, in Amerika is 88rising op dit moment, tja, uh, rising. Heel anders kan ik het niet verwoorden. Kort voorstellen: 88rising is een Amerikaans media- en platenlabel dat zich focust op de Aziatische rapmarkt. Klinkt misschien niet echt als een aanrader, maar naast wat interessante artiesten uit het verre oosten (Higher Brothers en Lexie Liu uit China, Rich Brian en Niki uit Indonesië en Keith Ape uit Zuid-Korea) doen er ook een hoop grote Amerikaanse namen mee op Head In The Clouds. Onder andere Joji (ex-Vers Gespot), BlocBoy JB, Playboi Carti en Famous Dex hebben een aandeel in dit interessante album dat als 88rising’s debuut geldt. Hoewel het misschien een beetje vaag klinkt is 88rising in Amerika onderhand een big deal aan het worden. Het album gaat als een kanon en met track Midsummer Madness als absolute visitekaartje (20+ miljoen plays) moeten we dit echt wel serieus nemen. Het is op het album wel even switchen van Amerikaanse rap naar Aziatische rap. Zo is Swimming Pool (Higher Brothers ft. 03 Greedo) hét nummer waarin beide talen gecombineerd worden. Head In The Clouds is ondanks de taalbarrière verrassend leuk en aanstekelijk. Het is ontzettend zomers, catchy maar wel origineel en 88rising brengt duidelijk een vernieuwende sound op de markt. Met o.a. een productie van Murda Beatz hebben ook de grote namen uit de scene 88rising al in de smiezen en naar mate het album vordert merk je pas echt dat dit meer is dan slechts een kortstondige hype. Op Head In The Clouds staan een aantal tracks met onmiskenbare hitpotentie. History van Rich Brian doet verklappen dat de Indonesische rapper zonder twijfel een artiest van formaat gaat worden en Let It Go, een team-up van Higher Brothers met BlocBoy JB, laat horen dat dit groot gaat worden. Heel groot. XITE pikte laatstgenoemde nummer al op en dus lijkt een doorbraak in Nederland voor 88rising ook niet meer weg te denken. Head In The Clouds is een fantastisch album met een aantal hele vette hoogtepunten. Hip-hop duikt een nieuwe weg in en ik heb zo’n vermoeden dat heel veel mensen dat wel kunnen waarderen.

Afbeeldingsresultaat voor meg myers take me to the disco spotifyMEG MYERS – TAKE ME TO THE DISCO

In de comments onder de Twin Atlantic-trilogie van een aantal weken geleden las ik over Meg Myers en hoe één van mijn volgers het nieuwste album van Meg Myers maar tegen vond vallen, net zoals ik het meest recente album van Twin Atlantic niet echt tof vond. Dat interesseerde mij dusdanig dat ik besloot het desbetreffende Meg Myers-album mee te nemen in deze aflevering van Plaat van de Maand. Ik kende de zangeres alleen nog maar van naam en tot voor kort was ik dus nog niet bekend met haar werk. Dat is eventueel handige informatie, ik heb hierdoor dus geen vergelijkingsmateriaal. Om mijn kennismaking volledig tot zijn recht te laten komen besloot ik enkel en alleen dit album te luisteren en ander werk van Meg Myers een andere keer op te zoeken. Het album begint met de titeltrack die wordt ingeluid met een rustige pianomelodie. Na een relaxte opbouw komen we langzaam maar zeker bij de climax van het eerste nummer en zo’n drie minuten in het album kan ik niet anders concluderen dan dat dit nú al beter is dan ik had voorzien. Snel door naar Numb, het tweede nummer van Take Me To The Disco. Poeh! Hier waait mijn pet van af! Dit is even een overwhelming sound die ik niet aan zag komen. De piano blijft een belangrijke rol spelen terwijl op muzikaal vlak artiesten als Bishop Briggs en Zella Day op fenomenale wijze geëvenaard worden. Uiteraard ben ik enorm nieuwsgierig naar wat de rest brengt. Op singles Tourniquet, Tear Me To Pieces en Jealous Sea luister ik aandachtig naar de kunst van Meg Myers. De lange, meeslepende alternatieve nummers kunnen mij uitstekend bekoren en bij The Death Of Me (met onvermelde samenwerking) sta ik op momenten versteld hoe verrassend goed ik dit vind. Rustige songs worden afgewisseld met krachtige alt-tracks en de vergelijking met MS MR en zelfs Björk kan ik niet achterwege laten. Take Me To The Disco heeft een bijzondere sound die me terugbrengt naar de zeroes maar ook elementen van de hedendaagse pop-rock laat horen. Mijn absolute hoogtepunt blijft Numb maar ook Done, Little Black Death en Funeral komen ik aanmerking voor deze titel. Meg Myers – Take Me To The Disco is een bijzonder interessant album, al ben ik wel ontzettend benieuwd of de overige muziek van de Amerikaanse ook zo klinkt. Dit is in ieder geval lang niet zo saai als dat ik misschien wel verwacht had.

Afbeeldingsresultaat voor tom grennan lighting matchesTOM GRENNAN – LIGHTING MATCHES

Neem George Ezra, Adam French en Barns Courtney. Voeg een klein beetje Fil Bo Riva toe en voilà: daar is Tom Grennan. Een goddelijk recept dat leidt tot alles wat de rest heeft, maar dan nog net wat beter. Dit zeg ik niet voordat ik dit album heb beluisterd, maar nu ik Lighting Matches aan mijn muzikale collectie heb toegevoegd kan ik met recht zeggen dat Tom Grennan iets heel bijzonders heeft. Iets dat hem in ieder geval een ontzettend tof album heeft opgeleverd. Lighting Matches is het debuut van de 23-jarige Britse zanger en de deluxe-versie verscheen aan het begin van deze maand. Het album trapt af met dé hit van Tom Grennan die het afgelopen jaar ook op de soundtrack van de populaire voetbalgame FIFA 18 verscheen: Found What I’ve Been Looking For. Op Spotify al ruim 27 miljoen keer beluisterd en dus zijn wij allang niet meer de enige die Tom Grennan hebben opgepikt. Gelukkig maar, want deze muziek dient ook niet ondergronds te blijven. Beginnen met het hitje is altijd goed, dan zit je direct in de mood en raak je geïnteresseerd in wat de rest te bieden heeft. Die interesse blijft in dit geval de volledige 56 minuten lang aanwezig want oef, Lighting Matches is er niet zomaar eentje. De rauwe stem van de jonge Brit doet denken aan die lange rits namen die ik eerder al opnoemde en blijft scherp tot aan het einde van de akoestische laatste track All Goes Wrong, de samenwerking van Tom Grennan met Chase & Status. Tussen de opening en het einde zwerven nog veertien meer dan prima tracks die wat mij betreft allen als single mogen verschijnen. Royal Highness is een heerlijk catchy singer-songwriterpoptrack en het George Ezra-isch Barbed Wire brengt ons via het rustigere Run in the Rain bij Aboard, de meest prettige verrassing van het album tot nu toe. Een retegoeie track met een aantal uitmuntende muzikale stukken én zang. Lighting Matches is tot zo ver een ontzettend volledig album waarbij tot in de puntjes is nagedacht over simpelweg alles wat we horen. De titeltrack die we na Aboard horen zit in een mum van tijd vast in je hoofd en van Lucky Ones en Sober komen we plots bij een track die doet denken aan Ed Sheeran. Ed Sheeran? Nee, dat mocht Ed willen. Tom Grennan klinkt veel en veel interessanter dan zijn roodharige landgenoot. Op de momenten dat Lighting Matches lijkt in te kakken is daar telkens weer een nummer dat je bij de les brengt en laat horen dat dit wel degelijk een prachtig album is. We sluiten na het poppy Secret Lover rustig af met Sweet Hallelujah en All Goes Wrong en na bijna een uur luisterplezier weet ik het zeker: dit is er eentje voor in de eindlijstjes. Tom Grennan komt goed binnen op zijn debuut Lighting Matches.

Afbeeldingsresultaat voor phantastic ferniture albumPHANTASTIC FERNITURE – PHANTASTIC FERNITURE

Hey! Deze band behandelde ik woensdag nog in Vers Gespot en is nu al genomineerd voor een Plaat van de Maand. Dan doe je iets goed. Of nou, iets is misschien een understatement. De band van Julia Jacklin doet op het titelloze debuutalbum precies 9 dingen heel goed, beginnend bij Uncomfortable Teenager. Vrijwel direct schieten de vergelijkingen met Rolling Blackouts Coastal Fever en Dum Dum Girls me te binnen en dit blijft eigenlijk de hele tijd wel een beetje hangen, met af en toe een vleugje Parquet Courts er doorheen. De single die ik woensdag aan je voorstelde, Fuckin ‘n’ Rollin, komt als derde nummer aan bod. Na Bad Timing glijden we soepel door naar de ‘hit’ van het Australische trio en zodra de basslijn van Fuckin ‘n’ Rollin ook maar begonnen is snap je waarom dit een hitje is. Of wordt, want zo bekend is het nummer ook nog niet. Fuckin ‘n’ Rollin heeft een hoge herkenbaarheidsfactor. Zo hoog, zelfs, dat je denkt dat je het nummer al jaren kent terwijl je het voor het eerst hoort. Dat kan storend zijn en ook niet echt vernieuwend, maar zodra de overgang naar het herkenbaarste gedeelte is ingezet kickt de track volledig in en merk je pas echt hoe goed dit is. Het 35-minuten durende album luistert soepel weg maar kent wel twee absolute pieken. Fuckin ‘n’ Rollin als derde nummer en Dark Corner Dance Floor als achtste nummer. Alles wat hier tussenin zit is goed en puik, maar voor mij zijn het derde en achtste nummer van een dusdanig goede kwaliteit dat je bijna vergeet hoe degelijk de rest is. Uiteraard moet ik wel vermelden dat die overige nummers ook echt wel het luisteren waard zijn. Gap Year, Take It Off, Parks en I Need It, met 5:13 het langste nummer op het album, luisteren soepel weg en zijn op geen foutjes te bespeuren. Dark Corner Dance Floor is niet alleen één van de tofste tracks op het album, het is ook één van de meest opvallende. Het garage/surfgeluid à la Night Beats is heerlijk en dat maakt Dark Corner Dance Floor het enige nummer van dit album dat op deze manier geproduceerd is. Love it. Als afsluiter van de plaat luisteren we naar het wederom ruim vijf minuten durende Mumma y Pappa. Het is misschien het enige nummer dat een beetje té slepend, maar goed; daar luister je vanzelf wel doorheen. Al met al levert Phantastic Ferniture een zeldzaam goede debuutplaat af met akelig weinig dieptepunten. Voor de gerenommeerde indie-liefhebber zal dit een lust voor het oor zijn en ik denk dat we dit over een paar maanden gerust één van de beste debuten van 2018 kunnen noemen.

Alsof ik het nog niet heet genoeg heb deze dagen moet ik ook nog eens peentjes zweten om een Plaat van de Maand te kiezen. Het zit me ook niet mee. Uiteraard kwam er deze maand nog veel meer toffe muziek uit, maar mijn keuze zal vallen uit de vijf van vandaag. U leest: YUNGBLUD is altijd goed maar valt me wat tegen. Mij rest nu een loodzware keuze te maken tussen vier uitstekende doch verschillende platen. De hip-hopformule van 88rising is er eentje om in de gaten te houden, mijn eerste kennismaking met Meg Myers smaakt zeker naar meer en ook Tom Grennan en Phantastic Ferniture doen uitmuntende zaken en weten mij volledig te overtuigen. Zucht. Het wordt een keuze op gevoel. Hoewel ik gerust drie platen als winnaar uit kan roepen, ga ik in dit geval voor Lighting Matches van Tom Grennan. Gewoon, omdat dit het album is dat mij van alle kanten weet te boeien en dat ik stiekem al meer dan eens beluisterd heb. Zó goed is ‘ie. Tijd om hem op repeat te zetten.  

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s