Plaat van de Maand september: anders dan je gewend bent

Hoewel De Spotlight een rustig najaar beleeft, zijn er toch wat rubrieken die ik je niet wil onthouden. 1 daarvan is Plaat van de Maand, waarin ik iedere laatste week van de maand 5 nieuwe albums beluister om deze vervolgens te recenseren. Wel iets anders dan normaal. Geen winnaar meer, maar gewoon 5 toffe albums waar ik mijn mening over geef. Gewoon, omdat muziek geen wedstrijdje is.

Deze albums uit september beluisterde ik deze week:

Afbeeldingsresultaat voor brockhampton iridescence spotifyBROCKHAMPTON – IRIDESCENSE              

De regenboogkleurigheid van BROCKHAMPTON doet mij al zo’n 12 maanden dag in dag uit genieten. Ze waren mijn absolute #1 op Lowlands dit jaar, brachten in 2017 de onnavolgbare SATURATION-trilogie uit en worden onderhand door heel wat mede-muziekliefhebbers erkend als “The Greatest Boyband in the World”. Wat wil je ook, als je met 14 man content gaat maken. Want hoewel BROCKHAMPTON vanzelfsprekend muziek maakt wil alfamannetje Ian Simpson, beter bekend als Kevin Abstract, vooral over ‘content’ spreken. BROCKHAMPTON maakt content. Eens zien wat voor content iridescense dan precies is.

De afgelopen maanden gooide BROCKHAMPTON een aantal singles op ons. In chronologische volgorde waren daar 1999 WILDFIRE, 1998 TRUMAN en 1997 DIANA die, geheel in de stijl van de groep, natúúrlijk niet op iridescense verschenen. Maar niet getreurd: er liggen nog 2 albums op de plank. PUPPY en THE BEST YEARS OF OUR LIVES, beiden weer traditioneel in kapitalen geschreven, staan al lange tijd als ‘verwacht’ gemarkeerd in de agenda maar een exacte datum ontbreekt helaas nog altijd. Ik mag niet klagen. Ik ben allang blij dat iridescense is verschenen want bij BROCKHAMPTON weet je altijd 1 ding zeker: kwantiteit staat gelijk aan kwaliteit.

De 1e meningen over iridescense waren verdeeld. Sommigen vonden het véél beter dan die 3 eerder uitgebrachte singles, anderen vonden het simpelweg niet te vergelijken. iridescense is ook heel anders dan de 1990-singles, zoals ik ze voor het gemak maar even noem. Het 4e album van de hip-hopboyband doet meer denken aan debuut-mixtape ALL-AMERICAN TRASH uit 2016 dan dat het aan die 1990-singles doet, maar dat is dan ook direct het sterke punt van dit album. De SATURATION-trilogie was enorm goed, simple as that, maar om dan op iridescense weer meer terug te vallen op de ‘oude’ sound is een gewaagde keuze. Het pakt goed uit voor BROCKHAMPTON. Duh. Tuurlijk pakt het goed uit voor BROCKHAMPTON, wat had je dan verwacht?

Een aantal tracks op iridescense springen er, na het een keer of 2 gehoord te hebben, wel tussenuit. Heel Amerika is al lovend over het ijzersterke WEIGHT en dan vooral de verse van Kevin Abstract hierin (terecht), maar ik moet ook zeker de loftrompet steken over opener NEW ORLEANS en verderop in het album ook J’OUVERT, SAN MARCOS en HONEY. Zoals ik ook had toen ik voor het eerst SATURATION beluisterde: ik heb niet genoeg aan 1x luisteren. BROCKHAMPTON-albums moet je even op je in laten werken voordat je beseft hoe goed ze zijn. Doe dat ook met iridescense. 1x is simpelweg níet genoeg. De eerste langspeler op een groot platenlabel (RCA Records, onderdeel van Sony Music red.) pakt allesbehalve verkeerd uit voor de grootste boyband van de wereld.

Afbeeldingsresultaat voor white dog suicide broken hearts & broken bones spotifyWHITE DOG SUICIDE – BROKEN HEARTS & BROKEN BONES

Punk en Zwitserland. Niet per se 2 dingen die je vaak met elkaar combineert. Toch ga ik je vandaag kennis laten maken met een bandje dat je stoutste punkdromen doet verwezenlijken. Een bandje dat bestaat uit 4  jonge gasten uit het Zwitserse gebergte die punk op hun lijf geschreven hebben. Voor wie dacht dat alles vroeger beter was: luister naar het debuutalbum van White Dog Suicide en je piept wel anders. De nieuwe generatie is hier en is hier om te blijven.

Broken Hearts & Broken Bones is, zoals ik al zei, de debuutplaat van White Dog Suicide. Het viertal Jan Glarner, Gian Gubler, Remo Bissig en Mario Dürst (die tijdens de albumrelease zijn laatste WDS-show speelde) komen allen uit een omgeving vol bergen, eeuwige sneeuw en eigenlijk alles wat wij hier niet hebben. En wat doe je als je als tiener in zo een omgeving woont? Dan maak je punk. Harde punk. Nee, keiharde punk. Want dat is het. Zet je schrap, trek je GG Allin-shirt uit de kast: here we go.

Vanaf intro Intro (goeie) gaat het een half uurtje goed tekeer. Geen adempauzes, niks. Door. Rammen, knallen. Een aantal tracks op het album had je al kunnen kennen. Suddenly I See, bijvoorbeeld, heeft al sinds juli 2017 een videootje online en ook Nothing Will Change (Unless You Try) staat al aardig wat maandjes op ‘t web. Maar goed, ik begrijp dat het je misschien ontgaan is. Dan hier een vlugge introductie met een aantal andere tracks die je zeker niet mag overslaan op Broken Hearts & Broken Bones. Te beginnen bij False Hope en You’re Not Alone. Aan het begin van het album meteen een aantal ijzersterke songs die ervoor zorgen dat je de aandacht erbij houdt. Gaan we door naar This World Will Never Change for Me, Left Alone en No More. Tegen de tijd dat we hier zijn aanbeland heb ik me al een aantal keer afgevraagd hoe die strot van leadsinger Jan dit toch volhoudt, maar goed. Wederom puike tracks met een aantal toffe toevoegingen erin. Sluiten we af met Break Away en Falling Apart. Oh wacht, dan hebben we al het hele album gehad, hè? Het moge duidelijk zijn dat White Dog Suicide hier met een overtuigend debuut de scene in komt gebeukt. Maak je borst maar nat: dít is punk.

Afbeeldingsresultaat voor satellite stories cut out the lightsSATELLITE STORIES – CUT OUT THE LIGHTS

Het is de allerlaatste. Satellite Stories kapt ermee. Geen zin meer in die gare muziekindustrie waarin platenlabels alles voor je bepalen. Althans, dat was zo’n beetje de reden waarom de Finse indie-band in 2017 nog een hele Europese tour cancelde. “Niet tevreden met de plaat (Young Detectives, red.)” was het argument, maar eigenlijk wisten we allemaal wel beter. De band was er gewoon klaar mee, en nam het 2 na laatste album daarvoor als houvast. Want hoewel ik het een prima album vond, vonden de Finnen het maar een kutplaat. Zonde, eigenlijk. Maar goed, voor de trouwe fans heeft Satellite Stories nog 2 laatste cadeautjes: een afscheidstour en misschien wel het beste album dat ze ooit gemaakt hebben.

U kent het vrolijke Satellite Stories zeer waarschijnlijk van Kids Aren’t Safe in the Metro (2013), Campfire of Australia (Don’t Ever Let Her Go) (beiden 2014). Ikzelf ben al sinds jaar en dag groot fan van de band uit Oulu, de zogenaamde ‘hoofdstad van het Noorden’ van Finland. Ik ben in bezit van 2 van de 5 albums en heb de band ondertussen al 2 keer live gezien. Bij beide statistieken gaat overigens nog een getalletje toegevoegd worden: 12 en 13 oktober speelt de band voor het laatst in NL en ik ben er uiteraard bij, hopend daar een vinyl’tje van Cut Out The Lights op de kop te tikken. Met al mijn kennis van dien ben ik dus benieuwd wat dit voor een album is. Spoiler alert: ik ben aangenaam verrast.

1 single komt me al bekend voor: Coupons. Eerder uitgebracht en gewoon een leuke Satellite Stories-track. Wat ik op dit moment nog niet weet is dat de echte hoogtepunten van het album pas aan het eind komen. De eerste 7 nummers zijn afwisselend echt typisch Satellite Stories of net een tikkie ‘platenmaatschappij’, zeg maar, maar na de titeltrack begint het echte werk. Satellite Stories zoals ik ze wil zien, waar ik zo van hou. No Adagio, Marschino, Alone in Eldorado en bonustrack The Fame doen mij tot 4x toe neigen de tekst “Die nieuwe Satellite Stories is écht goed” naar mijn vriendin te sturen, maar nadat ik dat eerder al 3 keer heb verstuurd zal ze het wel begrijpen onderhand. Ik geniet met volle teugen en op momenten voelt het alsof het beste van Satellite Stories verzameld is op 1 album. Poeh. Nu al een Greatest Hits, en dan zijn ze nog niet eens officieel gestopt. Kom maar door met de tissues.

Afbeeldingsresultaat voor $uicideboy$ i want to die in new orleans spotify$UICIDEBOY$ – I WANT TO DIE IN NEW ORLEANS

Toen ik het illustere duo $uicideboy$ dit jaar op Lowlands zag, keek ik verbaasd op toen de 2 rappers het over hun aankomende debuutalbum hadden. Huh? Een debuutalbum? Maar ik dacht dat ze die allang uithadden? Nee, dus. $uicideboy$ had in mijn ogen sinds 2015 al 9(!) albums uitgebracht, maar dit blijken dus allemaal mixtapes te zijn. Mijn god. Ik kan het allemaal niet meer van elkaar onderscheiden, hoor. Maar goed, hoe raar het ook klinkt: I Want To Die in New Orleans is dus wel degelijk de debuutplaat van de underground-trappers uit New Orleans.

Ik ga het in dit verslag niet over de naam van zowel artiest als titel hebben, dat lijkt me weinig relevante info op deze zaterdagmiddag. Wel ga ik het over de muziek hebben. Muziek die door $uicideboy$ wordt gemaakt in het zogenaamde subgenre dark trap, of ook het nog kleinere shadow rap, beiden onderdeel van de underground rap/hip-hop-scene. Ik vind het begrijpelijk dat je nog niet echt bekend bent met deze genres, maar zoek een willekeurige $uicideboy$-track op en je hebt genoeg info. Op I Want To Die in New Orleans laten Ruby da Cherry en $crim zich weer van hun beste en vooral donkerste kant horen.

Want voor vrolijke teksten en onderwerpen hoef je niet bij $uicideboy$ aan te kloppen. Wel voor dikke beats, harde bars en loodzware topics. Het debuutalbum van de heren duurt bijna 3 kwartier, met als uitschieter I No Longer Fear The Razor Guarding My Heel (IV) die met zijn 7:54 minuten aanvoelt als 3 verschillende tracks in 1. Het is een beetje waar ik het hele album last van heb. $uicideboy$ heeft in het verleden een aantal hele zieke tracks uitgebracht (Paris, Kill Yourself (Part III), AM/PM) maar op I Want To Die in New Orleans hoor ik nét even te weinig tracks die in de buurt komen van het absolute beste van $uicideboy$ so far. I Want To Die in New Orleans blijft minder goed hangen dan toen ik andere albums, sorry, mixtapes van ze hoorde. My Liver Will Handle What My Heart Can’t uit 2015 weet mij nog steeds net zo hard te raken als de 1e keer dat ik ‘m hoorde, en daar komt ook tevens mijn advies uit de hoek. Zo’n debuutalbum is heel tof, maar laat het niet leidend zijn. Check vooral wat meer underground-dingen van $uicideboy$ en, ook niet onbelangrijk, zorg dat je er een beetje klaar voor bent. Weet wat je te wachten staat, lees je goed in, want dit gaat een heftige reis worden. Zodra je wat meer bekend bent met de boys staat daar I Want To Die in New Orleans op je te wachten, en vanaf dat punt komen wij elkaar weer tegen.

Afbeeldingsresultaat voor bexey spooky electricBEXEY – SPOOKY ELECTRICK

First of all: wie is Bexey? Ja, dat hoef je mij natuurlijk niet te vertellen, maar ik zal het je nog even uitleggen voordat we verder gaan. Bexey was 1 van de goede maten van wijlen Lil Peep en scoorde na de dood van laatstgenoemde aardig met de collab Nightslayer. Ook kreeg Bexey de nodige aandacht rondom de ‘release’ van het mega-emotionele Letter To Peep, een brief aan… ja. Hoewel dit nooit als officiële single werd uitgebracht, is het kenmerkend voor de scene. Een hoop tracks random droppen en that’s that. Kan ik wel waarderen. De Britse Bexey maakte ook nog featurings met o.a. $uicideboy$ en Ghostmane en kwam vorige week met een nieuw EP’tje op de kroppen: Spooky Electrick. En vanaf daar pakken we de draad op.

Bexey heeft nog geen volledig album gemaakt, als is het onderscheiden van een mixtape met een album bij sommige hip-hopartiesten van tegenwoordig zoals je onderhand weet soms onbegonnen werk ($uicideboy$, I see you). Spooky Electrick is een korte EP. De 6 nummers erop duren allen bij elkaar 16 minuutjes. Da’s niet bijzonder veel, maar des te meer de reden om ‘m op repeat te zetten. En nog eens. En nóg eens. Of nou, ik snap ook wel dat je ’t niet de hele dag door zou doen, de EP luistert immers beter weg op het juiste dagdeel. Als je op de vroege zondagmorgen, nog net voordat de voetbalwedstrijden beginnen, Spooky Electrick opzet, zal ik het vooral bij 1 keer luisteren houden. Ikzelf overigens niet, ik kan er geen genoeg van krijgen, maar dat geheel terzijde. Bexey’s EP is het best te beluisteren in de vroege nacht, onderweg van een concertje naar huis of iets in die trant. Een late avond alleen thuis, middernacht wanneer je niet kan slapen of wanneer je gewoon even genoeg hebt aan alle andere mainstream-meuk.

Zo heb ik Spooky Electrick voor het eerst beluisterd op de fiets naar huis. Dat beviel me dusdanig goed dat ik direct besloot de EP opnieuw in de wachtrij te zetten. Thuisgekomen luisterde ik voor de 2e maal naar tracks als Come Alive, Take A Shot en Bloody Hell en wat me de 1e keer ook al opviel, kon ik ook deze keer niet onbehandeld laten: er staan 6 zeer puike tracks op de plaat die samen over een hele fijne flow beschikken. Bexey laat op Spooky Electrick horen waarom meer mensen in de scene hem op mogen pikken, en niet alleen omdat hij een vriendje van Lil Peep was. De voltallige Gothboiclique-scene heeft door de dood van Gus Åhr een hoop ‘fans’ erbij gekregen, maar of deze mensen ook meer zijn dan alleen volgers op Instagram is nog maar de vraag. De échte liefhebber van de scene is gelukkig allang bekend met Bexey en weet al geruime tijd waartoe hij in staat is. Ruime voldoende voor Bexey’s Spooky Electrick die wat mij betreft lekker mag blijven waar hij nu is. De juiste mensen weten zijn muziek toch wel te vinden.

Check onze nieuwe afspeellijst met (volgens ons) de beste albums van 2018! 

Advertenties

Laat weten wat je van dit artikel vindt:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s